Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Κάποιες φορές επιστρέφεις για λίγο στον αμνιακό ωκεανό, τον ωκεανό της ζωής. Συμπλέκεις τα χέρια και το κορμί σου ολόκληρο, εμβρυακά. Γιατί ακούς και πάλι σαν έμβρυο. Την πρώτη μουσική σου. Είναι ένα θέμα του Σοπέν, μια μπαλάντα των Scorpions, ή ένα βαρύ ζεϊμπέκικο του Άκη Πάνου. Λίγη σημασία έχει. Ό,τι κι αν είναι, είναι με αγάπη. Η μητέρα κάνει τις δουλειές του σπιτιού, με μικρές, ανεπαίσθητες κινήσεις. Να μην σε πληγώσει˙ να μην σε προδώσει. Ντυμένη στα πράσινα. Σαν πρόωρη άνοιξη. Τα χέρια της μουλιάζουν στο νερό και στο σαπούνι. Ακούς ό,τι ακούει. Τρως ό,τι τρώει. Δεν σκύβει πολύ. Της το ΄πε ο γιατρός. Έχει κόψει και το τσιγάρο, ούτε μπύρα δεν πίνει πια. Είναι στον έκτο μήνα της. Κι ολά αυτά για σένα. Λίγο μετά σε χτυπά ο γιατρός στην πλάτη. Ανασαίνεις και κλαίς. Την αντικρύζεις. Αυτή και τον κόσμο. Για πρώτη φορά. Αθώος. Για πρώτη και τελευταία. Αθώος. Χρόνια μετά, σαν μια κλεψύδρα κύλησαν. Επιστρέφεις για λίγο στον αμνιακό ωκεανό.Τον ωκεανό της ζωής.

Κωστής Κατσαρός

Υ.Γ.1: Η υπόσχεση για τη σημειολογική χρήση της πέτρας ισχύει (για εσένα τα λέω Δημήτρη).
Υ.Γ.2: Δώστε λίγο από το χρόνο σας και ακούστε όλο το κομμάτι..

sitting at the side of satan. reasons why!?

Δεν υπήρξα σε καμία φάση της ζωής μου φανατικός οποιασδήποτε θρησκείας και κατ΄ επέκταση ούτε του σατανισμού.. Επόμενο λοιπόν κι η επιλογή του τίτλου αυτού του μπλογκ( σε πείσμα των καιρών με ελληνικούς χαρακτήρες), να αποδίδεται ξεκάθαρα σε λόγους αισθητίκης φύσεως, πιθανότερης οικειότητας με το κακό ως φιλοσοφικής ή οντολογικής έννοιας, μουσικού γούστου (μεταλ ρε μούτρα) και τέλος μιας αταλάντευτης και χρόνιας ροπής στην πρόκληση. Οχι οποιουδήποτε είδους φυσικά, μα κυρίως εκείνης που σχετίζεται σχεδόν νομοτελειακά με την ηθική και κατα συνεπείαν αισθητική τάξη πραγμάτων σε μια χώρα που έχει πάψει να σοκάρεται με οτιδήποτε πλην της προσβολής της ελληνικότητας. Μια ελληνικότητα που φαντάζει πιο αδύναμη παρά ποτε, ακούλτουρη κι άνυδρη, σε απόλυτη σύμπραξη με την παγκοσμιοποιημένη "αποκουλτουροποίηση", την άνοδο της ακροδεξιάς σε ευρωπαικό επίπεδο...και άλλα τοσα. Είναι η πρώτη φορά που γράφω στο δικό μου μπλογκ και σίγουρα δεν θα συνεχίσω το ίδιο βαρύγδουπα...Είναι απλά η τύχη του πρωτάρη, σε μια απρόσμενη κρίση κοινωνικής διαύγειας και συνείδησης..Είναι βεβαίως και το άγχος της πρώτης φοράς..( που μπαίνει ρε παιδιά-που το βάζω κτλ)..Εγώ θα γράφω (θα προσπαθώ τουλάχιστον), για μουσική, για κινηματογράφο, για ό,τι άλλο μου κατέβει, για τέχνη κι οτι ήθελε προκύψει. Περιμένω τους φίλους. Να διαβάσουν, να βρίσουν, να προτείνουν, να προτρέξουν και γενικά να κάνουν αυτό που οι φίλοι πρέπει να κάνουν. Θα επανέλθω δριμύτερος με ένα ποστ για την σημειολογική χρήση της πέτρας.. Περισσότερα σε λίγο.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ

Κωστής Κατσαρός