έγω δεν είδα χρώματα
μόνο το απέραντο μαύρο
παχύ και αδιαπέραστο πάνω από τις στέγες των σπιτιών
εγώ δεν άκουσα μουσικές
μονό η σιωπή μου θρυμμάτισε τα κόκκαλα
μέχρι που ‘γινα σκόνη
και στροβιλιζόμουν στον αέρα λέυτερος
μαζί με τα στάχυα στον αγρό
χρυσός και ευλύγιστος
μαζί με τα τζιτζίκια
σταματούσα το βράδυ
αλλά τις νύχτες του Αυγούστου
τις ζεστές νύχτες
ξεκίναγα πάλι το τραγούδι
μάτι δεν έκλεινε στη γειτονιά
κι οι άνθρωποι ερωτεύονταν ο ένας τον άλλο
ένα δεκαπενθήμερο βροχής
αυτό χρειαζόμαστε τώρα σε θυμάμαι να λες
κι έπειτα έβρεχε για δεκαπέντε ημέρες ασταμάτητα
μέχρι που σε 'σβησε τελείως το νερό
αναρωτιέμαι
αφού μπορείς και προφητεύεις τα ουράνια
τα εγκόσμια πώς σου ξεφύγαν
