πάρε αυτή την τσάντα. στη χαρίζω. από σήμερα είναι δική σου
έxει μέσα σαλιγκάρια, ακόμα ζωντάνα που σέρνονται
και κάμπιες που δεν έγιναν ακόμα πεταλούδες
δύο λουλούδια κομμένα σήμερα το πρωί
χώμα και κάποιες σταγόνες βροχή που με δυσκόλια μάζεψα
έχει ακόμα μια σβούρα
και μια τούφα από τα μαλλιά σου που το καλοκαίρι ξανθαίνουν
τέλος θα βρεις ένα σημείωμα
“Θα πεθάνω κατ’ επιλογήν. Θα είναι ημέρα Τετάρτη για να είναι στη μέση της εβδομάδας και επειδή τις Τετάρτες δεν συμβαίνει τίποτα στ’ αλήθεια. Θα πεθάνω με δική μου επιθυμία στα 104. Πρώτα θα φάω το αγαπημένο μου φαγητό. Κοκκινιστό μοσχάρι με πουρέ. Θα πιω μια παγωμένη μπύρα και από τα ασύρματα ηχεία θα ακούγεται το ρέκβιεμ του Μότσαρτ. Θα διάλεγα κάτι χαρούμενο αλλά θέλω κάτι πένθιμο και λυπητερό να με συνοδεύσει, μια υπενθυμίση θανάτου πριν το θάνατο. Θα πεθάνω χωρίς μετάνοια γιατί η μετάνοια είναι τόσο χρήσιμη για τον άλλο κόσμο μα καθόλου γι’αυτόν. Ίσως ο θάνατος με βρει μετά απο ένα μεγάλο ταξίδι, στο σπίτι μου, αφού σίγουρα θα είναι μεγάλο το ταξίδι μέχρι τα 100 και. Άλλωστε θα είναι ένας θάνατος που θα έχω από καιρό επιλέξει και προγραμματίσει κι έτσι θα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Έπειτα θα καθίσω αναπαυτικά στη δερμάτινη πολυθρόνα που έχουμε τώρα στο σαλόνι μας και θα την φροντίζω πολύ μέχρι τότε για να είναι σε άριστη κατάσταση, σαν καινούργια, και θα νιώσω απέραντη τη ζέστη των φαρμάκων. Ελπίζω να είσαι πλάι μου και να σε κοιτάω στα μάτια. Ακριβώς πριν τα κλείσω και ακριβώς μετά”
