Όπως το φίδι αβαρές κι ελαττωματικό στροβίλιζεται στη μασχάλη σου έτσι κι ο άνθρωπος
ο ελαφρύς νικά το θάνατο.
Κάνει σάλτο και πιάνεται από τον ουρανό, όπως το βρέφος βυζαίνει η μάνα του.
Το αγρίμι ξερνά από το στόμα του απέραντη ευωδιά,
για αμαρτήματα που δεν μετριώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Το οστό που συμβολίζει την αρμονία ράγισε κι ο καινούριος ανθός ξεπρόβαλε σαν κόλαση.
Μπρος στα μάτια των νεκρών ο υιός ο μονογενής ματώνει
κι ο θεός μας άφαντος.
Έτσι διαλέξαμε τη ζωή μας και τον έρωτα μας.
Χωρίς θεούς και δαίμονες.
Μονάχα ανάμεσα στους ανθρώπους που στίβουν την πέτρα.
Έτσι διαλέξαμε τη ζωή μας.
Στην άβυσσο μια υπόσχεση.
