Αβεβαιότητα και ξερό ψωμί. Κι όχι καλώς εννοούμενη. Αβεβαιότητα που συντρίβει, που συνθλίβει τα όνειρα, κι επ΄ουδενί λόγω δεν τα τροφοδοτεί, μέσα στο μετέωρο της. Ορισμένες φορές, συγχρονίζονται οι αναχωρήσεις, τα συναισθήματα εγκατάλειψης, ανασφάλειας. Κι οι γνωστοί γίνονται φίλοι, κι οι φίλοι, πιο φίλοι, κι οι άγνωστοι παραμένουν άγνωστοι, γιατί δε φτάνει μέχρι εκεί το άνοιγμα μας και το πνεύμα των γιορτών. Μια δόση εγγύτητας εμφανίζεται κι αυτή, τόσο που να μην πονάει, να μην πληγώνει, να μην αποκαθηλώνει, να μη ξεβολεύει αδερφέ. Γιατί το ξεβόλεμα ειναι δύσκολη υπόθεση, όταν η ζωή είναι τόσο μικρή. Και το ξεβόλεμα ειναι μεγάλη υπόθεση, όταν η ζωή είναι τόσο δύσκολη. Και τί να τα κάνουμε τα όνειρα? Εμείς έχουμε τη ζωή. Παντεσπάνι τα όνειρα εν προκειμένω.
Είπε λέει, μια μέρα η αδερφή μου, είτε στο ονειρό μου, έιτε κάποια στιγμή που δεν κοιμόμουν, να μη ξεκόβω απ΄το συναίσθημα όταν γράφω. Πως να ξεκόψω...? ήθελα να πω και δεν το είπα. Και να ΄μαι τώρα γράφω και παίζω με τις λέξεις, αυτάρεσκος γαρ, μα με το όπλο της ευαισθησίας να κρύβει τις άγριες γωνιές μου. Και θα ΄χω πάλι κανα- δυο like, και θα μου λέει ο Βασίλης(ναι ο Σαρακήνος)- δεν πολυκατάλαβα Κωστή- κι εγώ θα φουσκώνω τα στήθη σαν κοκκόρι, ιδίως με το Βασίλη που δεν κατάλαβε. Κι ο μαλάκας ο Σεραφείμης θα σταθεί σε μια λέξη, με έναν υπαινιγμό ολότελα δικό του, κι ο Μηνάς θα πεί- εγώ δε τα μπορώ αυτά, να γράψεις κάτι μεγάλο κι ο Γιάννης πως του αρέσει να με διαβάζει. Και μετά από όλα αυτά θα το συζητήσω με τη μικρούλα στο Skypes, και θα καταλάβω ακριβώς πριν το κλείσουμε πως όλα γι΄αυτό γίνονται. Για εκείνη κι όσους αγαπώ. Άντε και για μένα, που και μένα μ΄αγαπώ και δεν το κρύβω. Κι έχω ενα μικρό άγχος για το στρατό και το κείμενο για την καταξίωση των PLANET OF ZEUS , που είναι ακόμα, μια σούπα από λέξεις.
Κι άλλες λέξεις που σκορπίστηκαν στα χαλάκια του αυτοκινήτου και δίπλα στις "μπαγκέτες" για υαλοκαθαριστήρες και φώτα, που κάποιες τις πάτησα νομίζω, όταν σταμάτησα, να περάσει αυτή η γιαγιά, μικροσκοπική, με ένα χαμόγελο λες κι είχε ακόμα 200 χρόνια να ζήσει. Εμείς μπορεί και να 'χουμε σκέφτομαι. Κάτι τα βλαστοκύτταρα, κάτι η μετοίκηση σε άλλους πλανήτες, αν όχι εμείς τα παιδιά μας. Κι είναι η μόνη ευκαιρία όλο αυτό, εγώ γίνομαι μελό, αλλά αυτό ακόμη, η μόνη ευκαιρία είναι, κι ας λέει ο Χάσαν, κι όχι λανθασμένα Χασάν, πως δε μπορεί- κάπου θα πηγαίνουμε μετά το αναπόφευκτο. Εγώ δεν τον πιστεύω το Χάσαν. Και παγιδεύομαι ακόμα με τις λέξεις, τις τελείες κι όλα αυτά, γι΄αυτό τελειώνω αυτό το κείμενο εδώ.
Υ.Γ. Για σένα Γιώργη, δεν έγραψα για τις αντιδράσεις σου, γιατί αποθεώνεις το φίλο, τις περισσότερες φορές, και θα ΄μοιαζε σικέ.
Κωστής Κατσαρός
