ΠΑΡΙΣΙ

Νιώθω αυτή την πελώρια για τα δεδομένα μου λεωφόρο να χτυπά σφυγμός σε ίσιο σώμα αθάνατο-άπειρα τα έντομα επάνω της-μια ευθεία που ξεκινά από ένα κάδρο θολό και καταλήγει σε ξέφωτο-τώρα είμαστε νέοι-τα σώματα μας είναι το σφρίγος-τώρα είναι εύκολο να σε αγαπώ-δεν είναι πράξη ηρωική-μια μέρα ίσως καθαρίζω τα σκατά σου από μια πάνα ή εσύ τα δικά μου-στο Παρίσι ή στην Αθήνα ή σε μια πόλη πιο μικρή-κι ούτε καν αυτό είναι κάτι μεγάλο-ούτε καν αυτό-που κι οι δυο θα νομίζουμε πράξη ηρωική πως είναι-δεν θα είναι τίποτα-τουλάχιστον πριν τον χρόνο ή μετά από αυτόν-τίποτα δεν θα είναι-αφού ένα αστέρι θα καταρρέει εντός του-αφού ο χρόνος ο ίδιος θα καταρρέει εντός του χρόνου-στα σωθικά μας είναι γραμμένο πως όλα είναι ασήμαντα-και πως ο κόσμος είναι υλικός-μα η ομορφιά του άυλη.

ΑΛΕΠΟΥ

τις τελευταίες ημέρες περπατώ στο σπίτι αποφεύγοντας τις σκιές

ξέρω πως είναι μέρες

γιατί η αλεπού παραμένει ακίνητη και κρυμμένη

εσύ περπατάς

και φυτρώνουν λουλούδια σε κάθε ίχνος

ένας γείτονάς μας έρχεται και τα κόβει

πώς να τον κατηγορήσεις ;

βλέπεις αγαπάει τα λουλούδια

είναι η εποχή που τινάζουν τα χαλιά στη γειτονιά κι είναι γεμάτος ο αέρας σκόνη

ίσα ίσα φαίνονται τα απέναντι κτίρια

κι έτσι αναζητούμε περισσότερο ο ένας τον άλλον

βγήκα κι εγώ και τίναζα με δύναμη

και γίναν χώμα τα χαλιά και σκόρπισαν πάνω στα αυτοκίνητα και τα κεφάλια των περαστικών

μπήκα ξανά μέσα στο σπίτι

αποφεύγω τις σκιές

περπατώ τριγύρω τους 

είμαστε μια υπενθύμιση φωτός 

και μιλάμε με άναρθρες κραυγές

δεν χωρούν λέξεις

μέσα σε τόση ομορφιά

το ρολόι στην κουζίνα σταμάτησε

τα παπούτσια σου τα κάναμε γλάστρες

γέμισε το δωμάτιο πουλιά

που απλώνουν τα φτερά τους και πετάνε

έπειτα βρίσκουν με δύναμη στο ταβάνι και τους τοίχους 

και κάποια πέφτουν νεκρά

εσύ ξεπλένεις το αίμα

κι εγώ επιμένω πως άσκοπα ξοδεύεις τον χρόνο σου να καθαρίζεις λεκέδες

λέω, να μάθεις να πετάς

τα γόνατά σου είναι μια πληγή

τα χέρια μου είναι ένα πελώριο σφυρί

αντί για σώματα, εργαλεία

από εδώ και πέρα θα περπατάμε πάνω στο νερό

και μην τολμήσεις να μου πεις πως δεν πιστεύεις στα θαύματα

γιατί είσαι εδώ

αναπνέεις

ματώνεις

ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου

και βλέπεις στην πλάτη μου να φουσκώνει η ζωή

οι σφυγμοί μας συντονίζονται και φτιάχνουν ένα τραγούδι

πιασμένοι χέρι χέρι στο δρόμο χορεύουν οι άνθρωποι

μόνο ο θάνατος θα μας χωρίσει

και ούτε γι αυτό είμαι σίγουρος

Η ΤΣΑΝΤΑ

πάρε αυτή την τσάντα. στη χαρίζω. από σήμερα είναι δική σου

έxει μέσα σαλιγκάρια, ακόμα ζωντάνα που σέρνονται

και κάμπιες που δεν έγιναν ακόμα πεταλούδες

δύο λουλούδια κομμένα σήμερα το πρωί

χώμα και κάποιες σταγόνες βροχή που με δυσκόλια μάζεψα

έχει ακόμα μια σβούρα

και μια τούφα από τα μαλλιά σου που το καλοκαίρι ξανθαίνουν

τέλος θα βρεις ένα σημείωμα

“Θα πεθάνω κατ’ επιλογήν. Θα είναι ημέρα Τετάρτη για να είναι στη μέση της εβδομάδας και επειδή τις Τετάρτες δεν συμβαίνει τίποτα στ’ αλήθεια. Θα πεθάνω με δική μου επιθυμία στα 104. Πρώτα θα φάω το αγαπημένο μου φαγητό. Κοκκινιστό μοσχάρι με πουρέ. Θα πιω μια παγωμένη μπύρα και από τα ασύρματα ηχεία θα ακούγεται το ρέκβιεμ του Μότσαρτ. Θα διάλεγα κάτι χαρούμενο αλλά θέλω κάτι πένθιμο και λυπητερό να με συνοδεύσει, μια υπενθυμίση θανάτου πριν το θάνατο. Θα πεθάνω χωρίς μετάνοια γιατί η μετάνοια είναι τόσο χρήσιμη για τον άλλο κόσμο μα καθόλου γι’αυτόν. Ίσως ο θάνατος με βρει μετά απο ένα μεγάλο ταξίδι, στο σπίτι μου, αφού σίγουρα θα είναι μεγάλο το ταξίδι μέχρι τα 100 και. Άλλωστε θα είναι ένας θάνατος που θα έχω από καιρό επιλέξει και προγραμματίσει κι έτσι θα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Έπειτα θα καθίσω αναπαυτικά στη δερμάτινη πολυθρόνα που έχουμε τώρα στο σαλόνι μας και θα την φροντίζω πολύ μέχρι τότε για να είναι σε άριστη κατάσταση, σαν καινούργια, και θα  νιώσω απέραντη τη ζέστη των φαρμάκων. Ελπίζω να είσαι πλάι μου και να σε κοιτάω στα μάτια. Ακριβώς πριν τα κλείσω και ακριβώς μετά”

ΚΑΔΡΟ

δεν έχουμε φωτογραφίες μαζί

αυτό λες κάθε πρωί 

πριν ο ήλιος σηκωθεί

κι εγώ σαν φεύγεις

τις ώρες που περνάω μόνος μου

λύνω τα κορδόνια των παπουτσιών μου

και τα περνάω με επιδεξιότητα και φροντίδα κάτω από τις μασχάλες μου

γίνομαι κάδρο

κι επείτα κρεμιέμαι από ενα καρφί στον τοίχο

έτσι για να με συγχωρέσεις για όλες τις φωτογραφίες που δε βγάλαμε

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΙΙΙ

Τί όμορφοι που είναι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Δεν πεθαίνουν ποτέ.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

έγω δεν είδα χρώματα

μόνο το απέραντο μαύρο

παχύ και αδιαπέραστο πάνω από τις στέγες των σπιτιών

εγώ δεν άκουσα μουσικές

μονό η σιωπή μου θρυμμάτισε τα κόκκαλα

μέχρι που ‘γινα σκόνη

και στροβιλιζόμουν στον αέρα λέυτερος

μαζί με τα στάχυα στον αγρό

χρυσός και ευλύγιστος

μαζί με τα τζιτζίκια

σταματούσα το βράδυ 

αλλά τις νύχτες του Αυγούστου 

τις ζεστές νύχτες

ξεκίναγα πάλι το τραγούδι

μάτι δεν έκλεινε στη γειτονιά

κι οι άνθρωποι ερωτεύονταν ο ένας τον άλλο

ένα δεκαπενθήμερο βροχής

αυτό χρειαζόμαστε τώρα σε θυμάμαι να λες

κι έπειτα έβρεχε για δεκαπέντε ημέρες ασταμάτητα

μέχρι που σε 'σβησε τελείως το νερό

αναρωτιέμαι

αφού μπορείς και προφητεύεις τα ουράνια 

τα εγκόσμια πώς σου ξεφύγαν

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΙΙ

Οι άνθρωποι επίμονα ρωτούν. Τί είναι εκείνο που βαραίνει τις ψυχές τους. Μα τί άλλο ; Οι ερωτήσεις