Έρχεσαι μ' ένα τσιγάρο στο χέρι, τα καλά της ακαδημαικής ελευθερίας, να παρακολουθήσεις, το δεύτερο κατά σειρά μάθημα της ημέρας. Αποφασισμένος όσο ποτέ, ως επί το πλείστον μόνος ή σωστότερα μοναχικός καβαλάρης της δημόσιας παιδείας. Ηρωική πράξη το πτυχίο στα 27, ή τέλος πάντων έτσι θέλεις και σε βολεύει να πιστεύεις. Βρίσκεις ξάφνου προφανή την ηλιθιότητα, σύμφυτη με κάθε είδους ηρωισμό, αλλά και πάλι δεν καλύπτεσαι με μια οριστική απάντηση. Φαίνεται η αμφισβήτηση, η αμφιταλάντευση μεγαλώνουν με την ηλίκια, αντίθετα με όσα άκουγες και πίστευες μέχρι τώρα. Οι ώρες κυλούν γρήγορα πια. Τίποτα δε θυμίζει τον παλιό σου εαυτό. Εκείνον που χάζευε για ώρες, δεν ενστερνιζόταν καμία άποψη για το άγχος, δεν συμμεριζόταν καν το άγχος της ομύγυρης. Τότε που το μέλλον δεν είχε αξία ή τουλάχιστον δυναμική. Εν τη απουσία του τα περισσότερα έμοιαζαν κι ήταν εύκολα. Τώρα σχολιαρόπαιδο, μαθητής επί του πρακτέου, φοιτητής γιατί θέλεις κάπου μέσα σου να μάθεις. Επειδή δεν είναι όλα όπως τα φαντάστηκες, δεν τα κατάφερες όλα χωρίς ίχνος προσπάθειας. Κι ας έλεγαν όλοι πως είσαι έξυπνος. Αλλιώς το εννοούσαν και δεν ήσουν. Ακόμη κι η μεσόκοπη γκριζομάλλα καθηγήτρια μοιάζει θελκτική, βρίσκεις αλήθειες στα λόγια της. Άθελα σου το μυαλό σου φεύγει για λίγο και πάει και κάθεται σε εκείνο το σπουργίτι που μοιάζει εγκλωβισμένο στο αμφιθέατρο. Κολλημένο στο τζάμι, μετρά τις πιθανότητες, ζυγίζει τις ελπίδες. Το μυαλό σου πάλι φεύγει και αναρωτιέσαι, αν έχει βάρος η ελπίδα, για την υλική υπόσταση των ιδεών, την ακατανόητη συνθήκη της θρησκέιας. Κι αυτό κολλημένο στο τζάμι, εκ παραδρομής κοινωνός της ρωμαικής ιστορίας. Το κελάηδισμά του αγχωτικό, αντηχεί. Γιατί δε θα έπρεπε να είναι εδώ. Το τελευταίο που πιάνει το αυτί σου είναι κάτι για την ιστορική φαντασία. Σφιχταγκαλιάζεις αυτή την σκέψη σαν να είναι η τελευταία σου για σήμερα. Εσύ θα έπρεπε άλλωστε να είσαι εδώ. Καιρό τώρα..
Κωστής Κατσαρός
