Τις περισσότερες φορές, οι σκέψεις δεν έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Στην κυριολεξία δηλαδή, σχεδόν εφάπτονται. Χρονικά, θεματολογικά. Συνδέονται με τρόπο ανεξήγητο, με ένα συνεκτικό ιστό, αόρατο, αυστηρά ιδιωτικής χρήσης και κατανάλωσης. Ένα βράδυ της Πέμπτης σε κάποιο live, η γαμημένη η σερβιτόρα (που στην τελική τη δουλειά της κάνει) σου αραδιάζει τη λίστα με μπύρες κινέζικες, μοναστηριακές, αυστριακές κι εσύ διαλέγεις μια Heineken. Γιατί βαριέσαι και στην τελική δεν έχει και τόση σημασία. Καλή κι η πράσινη, ιδίως όταν άλλα σε βασανίζουν. Σε βασανίζει η έμπνευση, ή μήπως η έλλειψή της, η αλήθεια, η σημασία τους. Κι όλα συνδέονται. Με την επόμενη μέρα που κόλλησες στην κίνηση ή κάποια άλλη αξιομνημόνευτη μόνο επειδή έβαλες τα γέλια στο φανάρι για τα Μελίσσια(Αττικής), με την παράδοξη σχέση της πινακίδας, της αστικής συγκοινωνίας που έγραφε Ναυτική Βάση με το mega κατάστημα της ALOUETTE στο φόντο. Η σκέψη όμως που σε βασανίζει περισσότερο και ξεπηδά στο μυαλό σου συνέχεια, ανεξέλεγκτα σχεδόν, είναι αυτή για τους παραμυθάδες των καιρών. Γιατί νιώθεις πως οι καλύτερες ιστορίες δεν ειναι πάντα οι πραγματικές ή έστω οι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα. Είναι οι όμορφες. Οι όμορφα γραμμένες, ειπωμένες, αποτυπωμένες, ζωγραφισμένες. Και τώρα πριν προλάβεις να καταπιείς την μπουκιά σου και αυτή σου τη νέα εμμονή, κλαις με λυγμούς στους τίτλους του BIG FISH, κι όλο αυτό σε συγχορδία. Κι αμέσως μετά ενα ντοκιμαντέρ για τη Niki de Saint Phalle και τον Jean Tinguely που μοιράστηκαν τη ζωή, το έργο, το ταλέντο τους, τους δαίμονές τους. Είσαι πια βέβαιος. Οι παραμυθάδες των καιρών μας, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, δίνουν κάτι νέο στην αντίληψή μας, χρησιμοποιώντας το ιδεατό, το ψεύτικο δηλαδή, και μέσα σε αυτή τους την τεράστια αντίφαση δημιουργούν από το τίποτα τη νέα αλήθεια. Κι ανοίγεσαι. Και γίνεσαι ελαστικός. Ακόμα και με τις σάλτσες σε μια ιστορία, σαν αυτές από φίλο σε φίλους. Γιατί όλα έχουν το ρόλο τους. Ξεχνάς για λίγο, με όλα αυτά τη νευρωτική σου σχέση με την αλήθεια (μάταιος στόχος a priori) και νιώθεις ελαφρύτερος. Κι έπειτα πάλι σε συνθλίβει το βάρος της ευθύνης.Να πεις κι εσύ την ιστορία σου.
Κωστής Κατσαρός
