DEJA VU

Καθώς τα κενά των παραθύρων γεμίζουν κι αδειάζουν γρήγορα από εναλασσόμενες εικόνες κι οι εικόνες με την σειρά τους γεμίζουν βλέμματα, ο νους μου τρέχει στην συνάντηση. Γρήγορες ματιές, εξεταστικά βλέμματα, βλέμματα αναζήτησης αδηφάγα. Ακόμα και βλέμματα αλλήθωρα και παιδικά και βλέμματα πρεσβυωπικά. Βλέμματα που δεν συναντιούνται. Έξω από τα τζάμια η ζωή. Έξω η αλήθεια. Φυλακισμένα μάτια στην αημαντότητα του προορισμού.. κάποιοι ταξιδεύουν και κάποιοι μετακινούνται άλλωστε. Πάντα. Αφήνω πίσω μια Αθήνα που θύμισε Βαγδάτη, για λόγους προσωπικούς. Μες στην ιδιοτέλεια. Βαγδάτη...δεν έχω ιδέα τι γράφω, δεν μετράω τα λόγια μου. Έχω μυρίσει ποτέ αίμα?πόλεμο?θάνατο? Δεν έχω ιδέα. Να κατουριέσαι πάνω σου από φόβο. Κι εγώ εξαργυρώνω, όπως είπα σε φίλους, το εκλογικό μου δικαίωμα για να νιώσω ακόμα πιο ασήμαντος. Έχω μια απλοική ερώτηση, απλοική μα ερώτηση. Σε τι σκατά κόσμο ζούμε? Ξεκόλλα. Εσύ που διαβάζεις, ξεκόλλα. Σκάσε για λίγο το μυαλό σου. Άσε κάτω το μολύβι, το τσιγάρο στην καλύτερη, το κινητό στη χειρότερη. Άστα κάτω. Σταμάτα. Σε βλέπω. Τώρα σκέψου. Σε τι σκατά κόσμο ζούμε?ΣΕ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ? Άστο να γεμίσει το μυαλό σου..την ύπαρξη σου την ασθενική. Τώρα κάνε αυτό που έκανες. Ευτυχία ε?Αυτό είναι ευτυχία? Να διώχνεις το κακό..να φιμώνεις το άσχημο..να πατάς mute..πώς αποδυναμώθηκαν έτσι οι λέξεις?πώς ξεγυμνώνονται έτσι οι κρυφές μας ορμές? Μπροστά στα μάτια του μεγαλοδύναμου..όποιος κι αν είναι, όσα λεφτά κι αν έχει. Πώς φτάσαμε σε μια κοινή παραδοχή? στη συνενοχή πώς φτάσαμε? Πώς φτάσαμε εκεί που πίνεις την μπύρα σου καλοκαιράκι, βία άνοιξη και φθινόπωρο (εγώ τις βλέπω ακόμα τέσσερις τις εποχές), με κοντομάνικο, ο άλλος να κοιμάται.. Θέλει να σε διώξει απ΄το σπίτι του. Τον ξυπνάς, τον ενοχλείς, μόνο αυτό το σπίτι έχει.

Μέσα στο τρένο, μέσα στη θλίψη, οι εικόνες ακόμα γρήγορα κινούνται..Αυλές ονείρων. Αυτό είναι. Οι νέες αυλές ονείρων γεννιούνται. Αυλή ονείρων η πόλη ολάκερη. Σαν μπάλα στην αλάνα με κάλτσες κουβάρι δεμένες και βόλους και Μικρό Ήρωα και νεραντζιές να μη σε αφήνουν να κοιμηθείς και thundercats, και ό,τι άλλο σημάδεψε κάθε γενιά. Δεν είναι για μας. Είναι γι αυτά που θα αφήσουμε πίσω. Άλλος ξεχνιέται στο ποτό κι άλλος ξεχνάει..πάντα. Ξέρω δεν είναι βολική στιγμή. Για κανέναν. Το ξέρω. Θες κι εσύ να βγείς σαν άνθρωπος. Ρε ο άλλος δίνει λεφτά σε έναν άστεγο και ζορίζεται. Αλήθεια. Για είκοσι λεπτά μιλάμε.. Κι όμως τα δίνει. Κι άλλοι κόπτονται για την αξιοπρέπεια της νέας δημοκρατίας και του πασόκ. Στα αρχίδια μου. Στα αρχίδια μας. Όσο πιο κατανοητά τόσο καλύτερα. Σαν άλλοι Καραισκάκηδες αναπαράγουμε το ιστορικό της φράσης..Αρβανίτες των καιρών..

Κωστής Κατσαρός