Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ PLANET OF ZEUS

Μεγαλώσαμε. Και μυαλό δε βάλαμε. Ο ρομαντισμός μας δε μειώθηκε, ούτε στιγμή. Στιγμή, όπως σημείο. Οι αναμνήσεις της μετεφηβικής ραστώνης μας, της "παιδικής" μας κρεπάλης δεν είναι μνημεία, δεν είναι τύμβοι, είναι μικρά ή μεγάλα τρόπαια. Τρόπαια που κρατούν ζωντανή (πιθανόν με μηχανική υποστήριξη ώρες - ώρες) , την ελπίδα μας, για ένα ανώριμο, ανέμελο μέλλον, που το ίδιο το ροκ, είναι πάντα πιο σημαντικό από τα φράγκα. Τρόπαια που κρατούν ζωντανή την κινητήριο δύναμη, πίσω από κάθε δημιούργημά μας, πίσω από κάθε πνευματικό μας τέκνο, πίσω από τα αποκυήματα της φαντασίας μας, που γεμίζουν άδειες σελίδες με σημεία αλλόκοτα, όχι των καιρών , δικά μας. Άλλοτε λέξεις, άλλοτε νότες. Πίσω από το blog μου,τους PLANET OF ZEUS, τους FINGERS, τους CUBE (που ευτυχώς δεν έχουν ακόμη βγάλει δίσκο) , τα μετέωρα απογεύματα του Γιώργη κάπου στα Πατήσια, με χέρια ιδρωμένα λίγο πριν την έγκριση ή το κατακεραύνωμα του δασκάλου. Πίσω απο τις κινηματογραφικού τύπου (μίνι για την ώρα) ωδές του Πάσσαρη, του Χαλικιά, του Δημήτρη του Τζέτζα, που τόσο άλλαξε και δε χαμηλώνει πια τον ενισχυτή του Μηνά, που με τη σειρά του τώρα κλείνει 9ωρα μελέτης κι έχει πάρει τη βλαχιά του βόλτα μέχρι τη Νέα Υόρκη και το Βασίλη το Σαρακήνο (πάλι με "η") , που ονειρεύεται μια νέα βιομηχανία μουσικής πλουτοκρατική στον ελάχιστο ικανό βαθμό. Μόνα τους όλα αυτά , λόγοι για την πλήρη αποτυχία μας. Συνθετικά όμως ιδωμένα, ειπωμένα, η πλήρωσή μας. Αυτό είναι που μετράει, αυτό που τα ενώνει όλα. Η αγάπη των φίλων. Μόνα τους μπορεί να μοιάζουν αδιάφορα, μπορεί μικρά, μαζί όμως είναι δήλωση, κατάθεση. Είναι παρουσία σε μέρες κατά τις οποίες η απουσία μοιάζει προτιμότερη. Κατάθεση λοιπόν, κατάθεση ψυχής, φράση που αποφεύγουμε , εγώ και οι σύγχρονοί μου, λες κι είναι ντροπή ή διέπεται από κάποια ασυγχώρητη γραφικότητα , το να δίνεις την ψυχούλα σου για κάτι.
Αφορμή για όλα αυτά , παραδόξως ή μη , είναι αυτό το live των PLANET , παραμονή χριστουγέννων. Ο λόγος απλός. Για πρώτη φορά ,δεν έπαιζαν για τους φίλους από κάτω , συνειδητοποίηση (μάλλον δική μου) οδυνηρή για τους φίλους , που φόνευσε άθελά της την απόλυτη αθωότητα, δεσμών ανεξερεύνητων ανάμεσα στους φίλους επάνω στη σκηνή και σε αυτούς από κατω. Οι PLANET εκείνη τη βραδιά , δεν έπαιξαν για κανέναν, με την καλύτερη έννοια που μπορεί να έχει αυτή η δήλωση. Απλώς έτυχε να βρεθούν στο διάβα τους , πιτσιρίκια (κάθε ηλικίας) , κρεμασμένα σαν ανθρώπινα τσαμπιά, να χτυπιούνται, να κοπανιούνται , χωρίς ίσως να είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό κοινωνοί, αυτού που γινόταν επάνω στη σκηνή. Δεν ήταν ο αψεγάδιαστος ήχος , ούτε ο επαγγελματισμός. Ήταν απλά το ροκ (το μέταλ για μένα) , αλλά το ροκ-μέταλ των PLANET , αυτό που κάνει το ένα μέτρο που χωρίζει τη σκηνή από τον υπόλοιπο χώρο, να μοιάζει χιλιόμετρο. Γιατί όταν κάτι παρασέρνει δεν κάνει διακρίσεις, δε ρωτά. Και ήταν αυτή η φορά (πάλι δική μου εντύπωση) που το δημιούργημά τους ξέφυγε απο τον "έλεγχο" της ευρύτερης παρέας και τον δικό τους. Δεν το καταξίωσαν οι φίλοι. Το καταξίωσαν άγνωστοι. Κι όσο κι αν αυτό μοιάζει η αρχή για μεγάλους μπελάδες κι άλλα νταραβέρια κι άλλες προτεραιότητες, είναι η πιο μεγάλη καταξίωση από όλες. Το τέλος της ερασιτεχνικής ιδιότητας, που στα δικά μου μάτια, σημείωθηκε από εκείνη τη βραδιά στο ασφυκτικά γεμάτο ΑΝ, σκοτώνει ενίοτε την αγνότητα, γεννά όμως μεγάλα πράγματα. Όταν αυτοί (οι PLANET) , εμείς, έχουμε κάτι να πούμε. Κι έχουμε θαρρώ.

Κωστής Κατσαρός