ΜΑΤΕΡΧΟΡΝ

Ακολουθούν προσωπικές διαπιστώσεις.

Το Μάτερχορν είναι το πιο όμορφο βουνό.

Ο Yμηττός όχι..αλλά το ότι κάθε πρωί είναι εκεί κάπως ηρεμεί την ψυχή μου.

Ποτέ δε θα καταφέρω να απαθανατίσω την Ακρόπολη έτσι όπως φαίνεται από την Πατησίων, γιατί πάντα από τη θέση του οδηγού την αντικρίζω να προβάλλει στο τέρμα της ευθείας. Για να τα καταφέρω χρειάζεται μια φωτογραφική μηχανή της προκοπής κι ένας περίπατος.. δεν έχω αρκετά χρήματα για φωτογραφική μηχανή και έχουν πάψει να μου άρεσουν κι οι περίπατοι. Είναι απότροπαιο θέαμα άλλωστε να περπατώ έτσι μισός. Καλύτερα να οδηγώ γιατί από τη θέση του οδηγού πάντα μισός φαίνεσαι κι έτσι καταφέρνω κι εγώ να περνάω απαρατήρητος. 

Ο αθηναϊκός ουρανός δε χορταίνεται. Ούτε αυτό το σπάνιο φως του.

Ο ουρανός της Φλωρεντίας επίσης. Απλά σπανιότερη συνθήκη ο καθαρός ουρανός στη Φλωρεντία, όπως και να το κάνουμε.

Σε δυο πόλεις έζησα τη ζωή μου (εώς τώρα) και ο ουρανός τους λες με διάλεξε. Κάτι να κάνει αντίθεση, κάτι να ξεχωρίζει το μέσα απ' το έξω μου.

Το τσιγάρο δεν κόβεται αν δεν το πάρεις απόφαση. Και ποιός στα αλήθεια έχει το σθένος να πάρει μια τέτοια απόφαση σε καιρούς που επιβάλουν μια λύτρωση.

Ο αναπτήρας πάντα θα τελειώνει στο τσιγάρο που ήθελες περισσότερο από τα άλλα.

Είναι μάταιος κόπος να σιδερώνονται τα σεντόνια. Το να τσαλακώνονται είναι η φύση τους.

Οι γλάστρες στα μπαλκόνια πάντα θα πέφτουν τις χειμωνιάτικες μέρες με βοριά. Οι άνθρωποι πάντα θα σηκώνονται.

Δε βρίσκω κανένα λόγο, ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι, δεν ξέρω τι κάναμε για να μας αξίζουν τα σκυλιά.

Πάντα θα υπάρχει μια κορυφή που παράμενει ακατάκτητη. Το ότι θέλησαμε να την κατακτήσουμε παρέα εγώ θα το ονομάσω ευτυχία.

Οι ποιητές δεν το ξέρουν πως είναι ποιητές. Αν το ήξεραν δε θα 'ταν ποιητές, θα διάλεγαν άλλες καριέρες ή ζωές.

Οι έρωτες είναι θνησιγενείς. 

Με κάποιο τρόπο κι οι ζωές μας. Έναν έρωτα έζησα και ξέρω.

Κάτι τελευταίο. Μια φορά αγαπάς. Οι υπόλοιπες φορές δεν είναι ίδιες. Δεν έχουν το ίδιο θάρρος άρα ούτε και την ίδια αγνότητα.