ΑΛΕΠΟΥ

τις τελευταίες ημέρες περπατώ στο σπίτι αποφεύγοντας τις σκιές

ξέρω πως είναι μέρες

γιατί η αλεπού παραμένει ακίνητη και κρυμμένη

εσύ περπατάς

και φυτρώνουν λουλούδια σε κάθε ίχνος

ένας γείτονάς μας έρχεται και τα κόβει

πώς να τον κατηγορήσεις ;

βλέπεις αγαπάει τα λουλούδια

είναι η εποχή που τινάζουν τα χαλιά στη γειτονιά κι είναι γεμάτος ο αέρας σκόνη

ίσα ίσα φαίνονται τα απέναντι κτίρια

κι έτσι αναζητούμε περισσότερο ο ένας τον άλλον

βγήκα κι εγώ και τίναζα με δύναμη

και γίναν χώμα τα χαλιά και σκόρπισαν πάνω στα αυτοκίνητα και τα κεφάλια των περαστικών

μπήκα ξανά μέσα στο σπίτι

αποφεύγω τις σκιές

περπατώ τριγύρω τους 

είμαστε μια υπενθύμιση φωτός 

και μιλάμε με άναρθρες κραυγές

δεν χωρούν λέξεις

μέσα σε τόση ομορφιά

το ρολόι στην κουζίνα σταμάτησε

τα παπούτσια σου τα κάναμε γλάστρες

γέμισε το δωμάτιο πουλιά

που απλώνουν τα φτερά τους και πετάνε

έπειτα βρίσκουν με δύναμη στο ταβάνι και τους τοίχους 

και κάποια πέφτουν νεκρά

εσύ ξεπλένεις το αίμα

κι εγώ επιμένω πως άσκοπα ξοδεύεις τον χρόνο σου να καθαρίζεις λεκέδες

λέω, να μάθεις να πετάς

τα γόνατά σου είναι μια πληγή

τα χέρια μου είναι ένα πελώριο σφυρί

αντί για σώματα, εργαλεία

από εδώ και πέρα θα περπατάμε πάνω στο νερό

και μην τολμήσεις να μου πεις πως δεν πιστεύεις στα θαύματα

γιατί είσαι εδώ

αναπνέεις

ματώνεις

ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου

και βλέπεις στην πλάτη μου να φουσκώνει η ζωή

οι σφυγμοί μας συντονίζονται και φτιάχνουν ένα τραγούδι

πιασμένοι χέρι χέρι στο δρόμο χορεύουν οι άνθρωποι

μόνο ο θάνατος θα μας χωρίσει

και ούτε γι αυτό είμαι σίγουρος