Νιώθω αυτή την πελώρια για τα δεδομένα μου λεωφόρο να χτυπά σφυγμός σε ίσιο σώμα αθάνατο-άπειρα τα έντομα επάνω της-μια ευθεία που ξεκινά από ένα κάδρο θολό και καταλήγει σε ξέφωτο-τώρα είμαστε νέοι-τα σώματα μας είναι το σφρίγος-τώρα είναι εύκολο να σε αγαπώ-δεν είναι πράξη ηρωική-μια μέρα ίσως καθαρίζω τα σκατά σου από μια πάνα ή εσύ τα δικά μου-στο Παρίσι ή στην Αθήνα ή σε μια πόλη πιο μικρή-κι ούτε καν αυτό είναι κάτι μεγάλο-ούτε καν αυτό-που κι οι δυο θα νομίζουμε πράξη ηρωική πως είναι-δεν θα είναι τίποτα-τουλάχιστον πριν τον χρόνο ή μετά από αυτόν-τίποτα δεν θα είναι-αφού ένα αστέρι θα καταρρέει εντός του-αφού ο χρόνος ο ίδιος θα καταρρέει εντός του χρόνου-στα σωθικά μας είναι γραμμένο πως όλα είναι ασήμαντα-και πως ο κόσμος είναι υλικός-μα η ομορφιά του άυλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου