Για δες το ζευγαράκι. Νεαρό. Ερωτευμένο. Ταιριαστό. Μόνο κάτι μου χάσκει. Κάτι δεν μου πάει καλά. Μα δεν είμαι και σίγουρη. Κάτι στο μέγεθος. Κάτι στη διαφορά του ύψους..Δεν ξέρω. Έτσι που είναι καθιστοί. Ο ένας πάνω στον άλλο, δε φαίνεται και καθαρά δα. Αλλά το δικό μου το μάτι κόβει. Αθηναίοι είναι σίγουρα. Το βλέπεις ρε παιδάκι μου. Όπως και να κάθονται, αυτό το βλέπεις. Από χιλιόμετρα το βλέπεις....
Τέτοια σκέφτεται η Ελένη. Τα φωνάζει μες το μυαλό της. Με φωνή βαριά, αντρική. Τα φωνάζει. Και χαζεύει το ζεύγος. Αυτό με την σειρά του χαζεύει στον ήλιο. Η αλμύρα καίει το πρόσωπο των δύο παιδιών(έτσι τα βλέπει η Ελένη-παιδιά), κι αυτά χαμπάρι. Λιάζονται. Νωχελικά, μελαγχολικά ελαφρώς. Θα γυρίζουν σκέφτεται η Ελένη. Η Ελένη απ΄τα Νιάτα..Γυρνά κι αυτή απ΄το νησί. Είχε πάει να δεί το γιο της. Είναι στην πυροσβεστική εκεί, πέντε χρόνια τώρα. Τον εβόλεψε η Ελένη. Και την κόρη της την έχει βολέψει. Στο Λεωνίδιο παντρεμένη, με γαμπρό "καλό", με χίλιες ρίζες ελιές, και ζώα και κτήματα και χρήμα. Μια χαρά τη βόλεψε η Ελένη. Για το γιο της ανησυχεί λίγο. Δουλειά του βρήκε, γυναίκα όχι. Το ΄χει καημό η Ελένη.
Πιάνει την κουβέντα στο ζευγαράκι και τα λέει έξω από τα δόντια. Όλο με κάτι πουτάνες γυρνάει. Το ΄χει καημό η Ελένη. Μιλά ασταμάτητα η Ελένη. Κόβει το μάτι της. Ακούει που και που, αλλά κυρίως μιλάει. Με φωνή τραχιά, αντρική, απ΄έξω της τούτη τη φορά, αντρογυναίκα σωστή, κοντή και δυνατή, με κάτι χέρια τανάλιες. Κάνει ενα αστέιο στον πιτσιρικά, το συνοδεύει με μια χειρονομία. Τανάλιες τα χέρια της Ελένης. Τους λέει κι άλλα. Για την αγάπη, τις σχέσεις, για τον κόκκορα τον κοκκινιστό και τα στριφτά που θα τους φτιάξει όταν πάνε στα Νιάτα, που είναι αφροδισιακός, που θα σε κάνει τούρμπο λέει στο αγόρι, στο αυτί, να μην το ακούσει η κοπελιά, όσα λεν οι άντρες μεταξύ τους κατάσταση, και κλείνει το μάτι, και γελά φωναχτά, λες κι είναι το πλοίο η αυλή της. Έτσι είναι όμως η Ελένη, πληθωρική και φωνακλού, κι όλα απ΄το χέρι της περνάνε. Καβαλάει ενα τούρμπο Mitsubishi, 2.500 κυβικά και γυρνοβολά στα χωριά. Πουλά καρπούζια, πεπόνια, τομάτες, κι ό,τι βάζει ο νους σου. Και λέει κι άλλα η Ελένη, με τρίχες χοντρές στο πρόσωπό της σαν πλαστικές, και φρύδια ασπρισμένα σαν να τα βούτηξε στην άχνη ζάχαρη η Ελένη, για το Θεό, την Παναγία, που τόσες φορές την έχει φυλάξει και πως θα προσεύχεται για τα δυό τους. Κι έπειτα δίνει το κινητό της, να την επισκεφτούνε. Και λεέι στο αγόρι."Είσαι μεγάλη μάρκα εσύ". Κάτι θα ξέρει η Ελένη...
Φτάνοντας στο λιμάνι, κατεβαίνουν όλοι μαζί στο γκαράζ, να την ακολουθήσουν με το αυτοκίνητο, να τους δείξει μια ταβέρνα, να φάνε καλά. Και κάνει ένα σάλτο στην καρότσα, και τους δίνει ένα πεπόνι, να το φάνε στην υγειά της. Θηρίο η Ελένη. Η Ελένη απ΄τα Νιάτα. Καλή γυναίκα η Ελένη. Μαρσάρει και φεύγει κορνάροντας.
Κωστής Κατσαρός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου